غلبه بر موانع حمل و نقل فعال


مردی با ژاکت قرمز با کیفش دوچرخه سواری می کند

حمل و نقل فعال دارای مزایای زیست محیطی ، بهداشتی و اقتصادی قابل توجهی است. ترویج شیوه های حمل و نقل فعال ، از جمله پیاده روی ، دوچرخه سواری و ویلچر یا چرخ دستی ، می تواند در افزایش فعالیت بدنی ، ارائه مزایای اقتصادی برای افراد و همچنین جوامع و کاهش آلودگی هوا نقش داشته باشد.

سیستم های حمل و نقل فعال در برخی مناطق می تواند به طور کامل جایگزین استفاده از وسایل نقلیه موتوری شود. با این حال ، در بیشتر موارد ، فعالیت بدنی را می توان با ماشین یا وسایل نقلیه عمومی ترکیب کرد تا جایگزین قسمت های سفر شود. با این حال ، مشارکت در خدمات حمل و نقل فعال بین جوامع شهری ، حومه ای و روستایی بسیار متفاوت است. این اختلاف تا حد زیادی با موانع شخصی ، محیطی و فرهنگی همراه است که مانع از پذیرش شیوه های فعال حمل و نقل می شود. این موانع باید شناسایی شوند و برای تشویق مردم به استفاده از شیوه های حمل و نقل فعال مورد توجه قرار گیرند.

یکی از موانع ارائه خدمات حمل و نقل فعال ، فقدان منابع و زیرساخت های درون جامعه برای تحقق آن است. به عنوان مثال ، شاخص تناسب اندام آمریکا شامل نمرات پیاده روی است که بر اساس میزان پیاده روی و کار بهتر از زمانی که به ماشین نیاز است انجام می شود. شهرهای بزرگتر نقاط پیاده روی کمتری نسبت به شهرهای کوچکتر دارند ، پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری و وسایل حمل و نقل عمومی کمتری دارند.

دسترسی و شرایط پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری ، خطوط چند خطی و حمل و نقل عمومی از دیگر عواملی هستند که بر تصمیم پیاده روی و دوچرخه سواری تأثیر می گذارند. همچنین داشتن مکانی برای پارک ، تعویض و تعویض لباس پس از دوچرخه سواری و ذخیره سازی از موانع مهم هستند. دسترسی به این منابع ، پیاده روی یا دوچرخه سواری را برای حمل و نقل آسان تر می کند.

یکی دیگر از موانع راه حمل و نقل فعال ، امنیت ملموس است. در برخی از شهرها ، زیرساخت ها و فرهنگ برای عابران پیاده و دوچرخه سواران ایمن تر است ، تعداد مرگ و میر عابران پیاده کاهش می یابد و افراد و خانواده ها بیشتر فعال می شوند. جوامع فاقد پیاده رو ، مسیرهای دوچرخه سواری ، گذرگاه های امن خیابان و روشنایی نامناسب مشارکت کمتری در خدمات حمل و نقل فعال دارند. علاوه بر این ، به دلیل “ایمنی اعداد” ، توجه بیشتر عابران پیاده و دوچرخه سواران به پارکینگ ایمن تر است. وقتی دوچرخه سواران و عابران پیاده دیده نمی شوند رانندگان نباید مراقب باشند و باید نگران ایمنی باشند.

فرهنگ جامعه می تواند مانعی برای حمل و نقل فعال باشد. در مکانهایی که از وسایل حمل و نقل عمومی و وسایل نقلیه عمومی استفاده می شود ، مردم به احتمال زیاد ماشین خود را در خانه می گذارند و برای پیاده روی یا دوچرخه سواری می روند یا به گردش می روند. متأسفانه ، بسیاری متوجه می شوند که جامعه آنها به دلیل کمبود زیرساخت یا نگرش شهروندان از حمل و نقل فعال پشتیبانی نمی کند. هنگامی که یک عادت حمل و نقل موفق به طور گسترده مورد پذیرش قرار نگرفته و توسط هنجارها یا سیاست های جامعه پشتیبانی نمی شود ، تعداد کمی از افراد به شروع یا حفظ آن عادت می کنند.

عوامل شخصی نیز می توانند یک عامل محدود کننده باشند. اعتماد فرد به مزایای سلامتی ، زیست محیطی و اقتصادی ممکن است بر تصمیم آنها برای مشارکت در حمل و نقل فعال تأثیر بگذارد. زمان اضافی صرف پیاده روی یا دوچرخه سواری نیز مانع رانندگی می شود ، اما جالب است بدانید که بسیاری از افراد ارزش سفرهای فعال را بیش از حد ارزیابی می کنند. ممکن است نگران تناسب اندام و توانایی فرد برای پیاده روی بیشتر یا دوچرخه باشید ، مخصوصاً اگر کوهها برای حمل و نقل در نظر گرفته شوند. پیاده روی با وسایل نقلیه عمومی برای سفرهای طولانی یا استفاده از دوچرخه برقی می تواند از شدت آن بکاهد و لذت بخش تر شود. تقریباً همیشه هزینه های حمل و نقل فعال کمتر از رانندگی با خودرو است و با شروع برخی از آنها می توان هزینه دوچرخه و سایر تجهیزات را محدود كرد. تبادل دوچرخه و مشوق های مالی برای خرید دوچرخه می تواند این نگرانی را برطرف کند. در نهایت آب و هوا می تواند عامل مهمی باشد. حمل و نقل منطقی را می توان به آب و هوای گرم ، سرد یا بارانی محدود کرد ، به ویژه هنگامی که لباس حرفه ای را در نظر بگیرید.

بسیاری از این موانع را می توان از طریق آموزش برطرف کرد ، از جمله مزایای سفر فعال ، داشتن زیرساخت ها ، منابع برای حمایت از پیاده روی و دوچرخه سواری و ایجاد حمل و نقل ایمن و فعال. تغییرات در سیاست گذاری و حمایت از محیط ساخته شده می تواند به عنوان اولین تلاش موفق باشد. آموزش رانندگان ، عابران پیاده و دوچرخه سواران در مورد قوانین راهنمایی و رانندگی و ایمنی می تواند به تغییر فرهنگ کمک کند. رویدادهای عمومی “خیابان باز” می تواند آگاهی از حمل و نقل عمومی ، پیاده روی و دوچرخه سواری و عادی سازی حمل و نقل فعال را افزایش دهد. در نهایت ، گسترش حمل و نقل فعال می تواند جوامع را عادل تر ، سالم تر و از نظر اقتصادی مقرون به صرفه تر کند.

نویسنده: برایان بی. Per ، Ph.D. ، FACSM ، ACSM-CEP ، دانشگاه نماد کارولینای جنوبی.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *